Multitasken is hét modewoord van deze tijd. Zelfs de reclame maakt er gebruik van. Het wordt min of meer aangeboden alsof dit ons de perfecte persoon maakt. Als je kunt multitasken kun je kennelijk goed organiseren en heb je alles onder controle.

Het steeds meer moeten doen in minder tijd, lijkt een kwaliteit die beter werkt.
Ik vraag me af of dit ook werkelijk zo is.

We koken en kijken ondertussen tv, tijdens het eten zijn we constant in gesprek, we telefoneren en tegelijk bekijken we op de computer de mail en reageren erop. 
Maar het eten is net niet gaar of juist aangebrand en wat we op tv gezien hebben, zijn we een uur later alweer vergeten. De mail die tijdens het telefoontje beantwoord wordt, is niet goed gelezen en nu is er iets toegezegd wat niet had gemoeten.

We zouden zo nu en dan het tegenovergestelde kunnen doen van multitasken.

 
Het eten dat we koken doen we dan met volle aandacht en krijgt extra smaak, de tv gebruiken we voor programma\'s waar we echt in geïnteresseerd zijn en we vergissen ons niet meer in de mail die we moeten beantwoorden.

Valt het wel eens op dat als er een taak wegvalt, er ruimte en stilte ontstaat?
Dat we even niets hoeven?
Meestal vullen we die ruimte en stilte als vanzelf weer op, want het voelt gek als dat gaatje leeg blijft.
Maar we kunnen het ook gewoon toelaten en ervaren hoe heerlijk dat is.

Als we  in staat zijn om één taak uit te voeren met onze volle aandacht, dan denk ik dat de kwaliteit van dat wat we doen verbetert en ons leven eenvoudiger wordt.
Als we de gaatjes tussen onze taken open durven laten, krijgen we meer rust en ruimte en blijven wij dichter bij onszelf.
Zou dat niet heerlijk zijn?