stenen mannetjeIn mijn vakantie in Zweden maakte ik een rondwandeling op een schiereiland. Het eiland is rotsig met hier en daar wat begroeiing.
Ik vind het geweldig om zomaar te staan op de rotsen, vlakbij de bruisende branding en de wind te voelen die om mij heen waait. Ik ben omringd door de elementen water, aarde en lucht.
Het eiland ligt vol met grote en kleinere stenen. Uiteindelijk gladgeschuurd door weer en wind.
Hier maak ik mijn stenen mannetje. De stenen voelen glad en warm aan. Hoger maken kan niet, want dan valt alles om.

Sommigen noemen het wenstorentjes, wegwijsmannetjes of stenen torentjes. Maar wat is de betekenis ervan?

 
In veel landen worden ze van oudsher gebruikt als wegwijzers. Men zegt ook wel dat het een plek is waar je dan ooit weer terugkomt. Een ander verhaal is dat het beschermers zijn tegen kwade geesten. Elke voorbijganger moet er een steen bij leggen om de goden gunstig te stemmen.
Stenen worden gebruikt als symbool voor markeren, eren, gedenken, herinneren. Denk aan grafstenen, monumenten, menhirs. Door stenen te schikken en te bewerken geeft het uitdrukking aan iets wat de mens beweegt. Een steen is oeroud en draagt de wereld in zich. De steen spreekt voor zich.

Wat de verhalen ook vertellen, het was op dat eiland een moment voor mijzelf. Door het stapelen en balanceren werd het leeg in mijn hoofd.
Even werd alles helder en kon ik voelen. De gedachten die zo vaak mijn dieper weten tegenhouden deden even niet mee. De woorden, die kwamen later pas. Zo werd het voor mij een stenen torentje die mij de weg wees en een wens kenbaar maakte.