Stel je eens voor dat deze dag je laatste dag op aarde is. Wat is voor vandaag dan het belangrijkste wat je te doen hebt?
Een nogal vreemde vraag zul je misschien zeggen. Zeker, maar toch is het een wezenlijke vraag.  
In de top vijf van spijt op het sterfbed staat: Ik wou dat ik de moed had om waarlijk te leven en niet zoals anderen verwachtten dat ik zou doen. Dat ik de moed had om gevoelens te tonen en in contact was gebleven met vrienden. Dat ik het toegestaan had blijer te zijn en dat ik niet zo hard gewerkt had.
 
Wat mij opvalt is dat dit enkel en alleen te maken heeft met een waarlijk contact met jezelf en de ander en dat daar moed en toestemming van jezelf voor nodig is.
 
Als dit zo belangrijk is voor ons als mensen, hoe kan het dan gebeuren dat we ons zo vaak laten meesleuren door de waan van alledag?
Een waarlijk contact met jezelf en de ander laat zich niet meesleuren. Dat contact geeft je tijd en ruimte, is transparant en open.

Ik wil schoon schip maken en mij niet meer laten meesleuren. Maar waarlijk zijn, hoe doe ik dat eigenlijk? Een pasklaar antwoord heb ik niet, maar het begint altijd diep van binnen. Heb ik vandaag de durf om dicht bij mijzelf te blijven? Als ik deze vraag positief ga beantwoorden, dan verandert er iets en kom ik elke dag een stukje dichter bij de vervulling van mijn wens om een waarlijk leven te leiden.