else stapDenken is een vreemd verschijnsel in ons menselijk bestaan. Er is geen ander wezen op aarde die zo kan denken, nadenken of overdenken als de mens. En want doen we het veel en graag! Je denkt vanuit een verleden, maar ook toekomstgericht en oplossingsgericht. We hechten er veel waarde aan. Je wordt daarbij deels bepaald door wat de maatschappelijke norm aangeeft. De gangbare maat, een soort confectie, de grote gemene deler. Je kunt je ertegen afzetten, er tegen verzetten, de strijd aangaan, ervan weglopen, ermee weglopen, vinden wat zij vinden. In elk geval vorm je gedachten met medewerking van de grote groep, waarin je leeft, woont en werkt.

Daarnaast word er van je verwacht een zogenaamde eigen mening te hebben. Want wie geen mening heeft, telt niet mee, wordt niet gehoord. Iedereen heeft iets te roepen, kijk maar hoe de sociale media daar op inspelen. Die mening wordt vervolgens een overtuiging waarop je dingen besluit. De eigen bedachte overtuigingen neem je aan voor waar en zo creëer je een wereldje met eigen waarheid. Dat is fijn, duidelijk en geeft zekerheid. Zo denk je erover, dus zo is het.

Maar oh, wat geeft dat denken je tegelijkertijd veel kopzorg. Want, wat als je uit je eigen wereld wordt gezet door het leven zelf?

 
Het universele leven, dat zoveel meer is, dan wat bedenksels en overtuigingen. Dan ga je weer heel hard nadenken, hoe je zo gauw mogelijk terug kan in de wereld die je zelf bedacht hebt. Als het niet lukt ben je in alle staten.

Wat zou er gebeuren als je beseft, als je bewust bent, dat de gedachte op zich een illusie is? Je kunt je eigen toekomstbeeld zo mooi maken als je maar wilt, maar eigenlijk bestaat deze niet. Het is niet meer dan wat hoop en verlangen over iets wat ver weg ligt. En altijd is de toekomst niet waar je nu bent. Je kunt de prachtigste oplossingen bedenken, maar er spelen altijd onverwachte factoren een rol. Invloeden die niet door gedachten kunnen worden beteugeld.

Houd je je er teveel aan vast, dan kom je vaak bedrogen uit en raak je teleurgesteld in je zelfbedachte leven. Maar wat kun je dan? Geen toekomstplannen meer maken en alles maar nemen zoals het gaat? Geen oplossingen meer bedenken, want het gaat toch altijd anders?

Zeker niet. Maar wat zou het fijn zijn, als je wat meer begrip en geduld voor jezelf zou kunnen opbrengen. Wat meer zou kunnen glimlachen om jezelf als het niet loopt, zoals je had gedacht. Als je jezelf de ruimte gunt om je gedachten los te laten, je te bevrijden van het besluit wat je had. Dat je verwonderd bent om je gekke gedachte, die helemaal niet klopte. Stap eens uit je gedachten, vóórdat deze botst met het werkelijke leven en ervaar eens wat er is. Overtuigingen, meningen en gedachten zetten het leven vast. Ervaren is het leven zelf en vraagt loslaten.